İnkarcılar, müminlerle alay etme yanılgısına düşerler

Önceki bölümlerde belirttiğimiz gibi, inkarcılar aslında Allah’ın emirlerine aykırı hareket ettikleri ve Allah’a teslim olmadıkları için büyük bir suçluluk duyarlar. Bundan dolayı da Allah’ın dinine uyan müminlere karşı alaycı bir tavır gösterirler. Kendilerinin yanlış yolda, müminlerin ise doğru yolda olduklarını bilmeleri, müminlere karşı kin duymalarına sebep olur. Bir ayette bu insanların müminlere karşı duydukları kızgınlık şöyle anlatılmaktadır:

… Onlar size kötülük ve zarar vermeye çalışıyor, size zorlu bir sıkıntı verecek şeyden hoşlanırlar. Buğz (ve düşmanlıkları) ağızlarından dışa vurmuştur, sinelerinin gizli tuttukları ise, daha büyüktür. Size ayetlerimizi açıkladık; belki akıl erdirirsiniz. (Al-i İmran Suresi, 118)

İnkar edenlerin müminlere bu kadar büyük bir kin duymalarının en önemli nedenlerinden biri, onların Allah’a iman ediyor olmasıdır. Tarih boyunca Allah’ın emirlerini yerine getiren, Allah’ın gönderdiği kitaplara ve elçilere itaat eden müminler inkarcıları kızgınlığa sürüklemişlerdir. Yeryüzünde inanan insanlar var oldukları sürece de inkarcılar bu rahatsızlığı duyacak ve bu öfkeyi taşıyacaklardır.

İnkarcılar Allah’ın varlığını ve üstünlüğünü görmezlikten gelmek isterler. Başta da belirttiğimiz gibi, eğer herşeyin Yaratıcısının Allah olduğunu, her olayın O’nun kontrolünde gerçekleştiğini kabul ederlerse kendilerinin de Allah’a itaat etmeleri gerektiği gerçeği ile yüzyüze geleceklerdir. Bu gerçekleri görmezlikten gelmeye çalışırken müminlerin varlığı tüm çabalarını boşa çıkarmaktadır. Müminler inkarcılara ve içinde bulundukları topluma Allah’ın herşeyin Yaratıcısı olduğunu, tüm gücün Allah’a ait olduğunu, dünyadaki yaşamın geçici, ölümün ise apaçık ve kaçınılmaz bir gerçek olduğunu, kısacası inkarcıların unutmaya çalıştıkları tüm gerçekleri hatırlatmaktadırlar. Bu yüzden inkarcılar yeryüzünde iman eden tek bir kişinin bile kalmasını istemezler. İşte bu nedenlerle de iman edenlere karşı düşmandırlar.

Elbette bu düşmanlıklarını kendilerince ifade etmelerinin en kolay yollarından biri de müminlere değer vermediklerini göstermektir. Oysa müminlerin onların değer vermelerine hiçbir şekilde ihtiyaçları yoktur. Bunu da onlara karşı alaycı bir tutum sergileyerek hissettirmeye çalışırlar. Özellikle müminlerin iman etmeleriyle alay etmek, inkarcıların çok yaygın olarak yaptıkları bir ahlaksızlıktır. Kuran’da bunun pek çok örneği anlatılmıştır:

Ve (yine) kendilerine: “İnsanların iman ettiği gibi siz de iman edin” denildiğinde: “Düşük akıllıların iman ettiği gibi mi iman edelim?” derler. Bilin ki, gerçekten asıl düşük-akıllılar kendileridir;  ama bilmezler. İman edenlerle karşılaştıkları zaman: “İman ettik” derler. Şeytanlarıyla başbaşa kaldıklarında ise, derler ki: “Şüphesiz, sizinle beraberiz. Biz (onlarla) yalnızca alay ediyoruz.” (Bakara Suresi, 13-14)

Ayetlerde görüldüğü gibi inkarcılar müminleri kendilerinden küçük gördüklerini ifade eden konuşmalar yaparlar. Bunu yaparak müminlerin şevkini kırabileceklerini, güçlerini azaltabileceklerini zannederler. Ancak her noktada olduğu gibi bunda da büyük bir yanılgıya düşmektedirler. Çünkü Allah’a iman eden bir insanın hayatında, şevk kırılması, ümitsizliğe düşmek, hüzne kapılmak gibi olumsuzluklar yer almaz. Aksine iman edenler için bu tarz ahlaksızca tavırlara maruz kalmak büyük bir şeref vesilesidir ve bunlar müminleri daha da şevklendiren olaylardır. Çünkü Allah Kuran’da tarih boyunca tüm Müslümanların bu tarz ortamlarla karşılaştıklarını haber vermiştir. Bunun karşılığında inananlar da her dönemde, bu tarz tavırlara sabır gösterdikleri sürece, ahirette bunun güzel bir karşılığını alacaklarını bilmenin şevki ve neşesi içinde olmuşlardır.

Tarih boyunca inkarcıları en çok kızdıran konulardan biri de müminlerin Allah’ın gönderdiği elçiye uymaları olmuştur. Müminler, “Biz elçilerden hiç kimseyi ancak Allah’ın izniyle kendisine itaat edilmesinden başka bir şeyle göndermedik…” (Nisa Suresi, 64) ayeti gereği, Allah’ın elçilerine ve O’nun yolunda mücadele eden salih Müslümanlara büyük bir saygı göstermişlerdir. “Ey iman edenler, Allah’a itaat edin; elçiye itaat edin ve sizden olan emir sahiplerine de…” (Nisa Suresi, 59) ayetine uygun olarak, itaat konusunda birbirleriyle yarışmışlar ve bu konuda kesinlikle bir gevşeklik göstermemişlerdir:

Bunlar, Allah’ın sınırlarıdır. Kim Allah’a ve elçisine itaat ederse, onu altından ırmaklar akan, içinde ebedi kalacakları cennetlere sokar. İşte büyük kurtuluş ve mutluluk budur. Kim Allah’a ve elçisine isyan eder ve onun sınırlarını aşarsa, onu da içinde ebedi kalacağı ateşe sokar. Onun için alçaltıcı bir azap vardır. (Nisa Suresi, 13-14)

Bunun en önemli örneklerinden biri de Peygamber Efendimiz (sav) döneminde Müslüman kadınların örtünme ayetlerinin inmesiyle birlikte gösterdikleri itaattir. Allah Kuran’da örtünmenin mümin kadınları diğerlerinden ayıran önemli bir vasıf olduğunu haber vermiştir:

Ey Peygamber, eşlerine, kızlarına ve müminlerin kadınlarına dış elbiselerinden (cilbablarından) üstlerine giymelerini söyle; onların (özgür ve iffetli) tanınması ve eziyet görmemeleri için en uygun olan budur. Allah, çok bağışlayandır, çok esirgeyendir. (Ahzab Suresi, 59)

Nur Suresi’ndeki örtünmeyle ilgili ayetler Hicretten sonraki dönemde indirilmiştir:

“Şeybe kızı Safiye anlatıyor ve diyor ki: Biz Hz. Aişe’nin yanında iken bir kısım hanımlar Kureyşli kadınların durumunu ve faziletlerini anlatmışlardı. Bunun üzerine Hz. Aişe buyurdular ki; “muhakkak ki Kureyşli kadınların üstünlüğü vardır. Ama Allah’a yemin ederim ki, ben ansar’ın kadınlarından daha çok Allah’ın Kitabını tasdik eden ve Kur’an’a inanan faziletli kimseler görmedim.” Nur Suresi’ndeki “baş örtülerini yakalarının üzerlerine koysunlar” ayet-i kerimesi nazil olduğunda kocaları onların yanlarına gittiler ve kendilerine Allah’ın bu konuda inzal buyurduğu ayeti okudular. Her bir kişi karısına, kızına, bacısına ve yakınlarına bu ayeti okuyordu. İçlerinden hiçbir hanım baş örtüsünü yakaları üzerine koymaz olmadı. Allah’ın indirdiği kitabındaki hükmüne inandıklarından ve tasdik ettiklerinden örtülerine büründüler…” (İbn-i Kesir, Hadislerle Kuran-ı Kerim Tefsiri, cilt:11, s. 5880)

Peygamberimiz (sav) döneminde mümin kadınlar Allah’ın tesettür konusundaki emrini işte böylesine büyük bir şevk ve istekle karşılamışlar, hemen itaat etmişlerdi.

Müslümanların bu sarsılmaz itaati, inkarcıları her dönemde çok rahatsız etmiştir. Çünkü onlar daima en itibarlı, en çok sözü dinlenen kişilerin kendileri olmasını istemişlerdir. Dolayısıyla müminlerin Allah’ın seçtiği kişiye itaat ediyor olmaları ve bu konuda hiçbir taviz vermemeleri onların müminlere düşman olmalarının sebeplerinden biri olmuştur. Bu nedenle müminlere ve onların itaat ettikleri elçilere alay dolu sözlü saldırılarda bulunmuşlardır:

Dediler ki: “Sana, sıradan aşağılık insanlar uymuşken inanır mıyız?” (Şuara Suresi, 111)

Kavminden, ileri gelen inkarcılar: “Biz seni yalnızca bizim gibi bir beşerden başkası görmüyoruz; sana, sığ görüşlü olan en aşağılıklarımızdan başkasının uyduğunu görmüyoruz ve sizin bize bir üstünlüğünüzü de görmüyoruz. Aksine, biz sizi yalancılar sanıyoruz” dedi. (Hud Suresi, 27)

Ayetlerde de bildirildiği gibi, inkarcıların en büyük isteklerinden biri en üstün olanın kendileri olmasıdır. Ancak onlar kendilerini ne kadar büyük görseler de gerçekte büyük bir akılsızlık içinde yaşamlarını sürdürürler. En önemlisi kısacık bir dünya hayatında elde edecekleri makamı, parayı, malları, itibarı, sonsuz ahiret hayatına tercih ederler. Bu da onların akılsızlığının en büyük delillerinden biridir.

 

Allah inkarcıları dünyada küçük duruma düşürür

Din ahlakından uzak yaşayan insanların dine ve Allah’ın ayetlerine karşı alaycı yaklaşmaları, gönderilen elçilerle ve elçilerin yanlarındaki müminlerle alay etmeleri dünya tarihi boyunca süregelen bir durumdur. Allah’ın gücünü ve büyüklüğünü takdir edemeyen bu insanlar yaptıklarının karşılığını mutlaka alacaklarını anlamazlıktan gelerek pervasızca yaşamlarını sürdürmüşlerdir. Oysa Kuran’da bu insanların kendilerinden uzak gördükleri azaplarla mutlaka karşılaşacakları haber verilmiştir:

Kendilerine hak gelince, onu yalanladılar; fakat alaya aldıklarının haberleri onlara gelecektir. (En’am Suresi, 5)


Andolsun, senden önceki elçilerle de alay edildi, fakat içlerinden küçük düşürenleri, o alaya aldıkları (azap) sarıp-kuşatıverdi. (Enbiya Suresi, 41)

… Kavminin ileri gelenleri kendisine her uğradığında O’nunla alay ediyordu. O: “Eğer bizimle alay ederseniz, alay ettiğiniz gibi biz de sizlerle alay edeceğiz” dedi. “Artık, ilerde bileceksiniz. Aşağılatıcı azap kime gelecek ve sürekli azap kimin üstüne çökecek.” (Hud Suresi, 38-39)


Bu insanlar işledikleri suçların karşılığını şüphesiz ahirette göreceklerdir, ancak henüz dünyadayken de bu karşılık kendilerine ulaşacaktır. Kendileri dinle, Müslümanlarla, Allah’ın elçileri ve ayetleriyle alay ederken asıl Allah onlarla alay etmektedir. Allah bu gerçeği bir ayetinde kesin olarak haber vermiştir:

(Asıl) Allah onlarla alay eder ve taşkınlıkları içinde şaşkınca dolaşmalarına (belli bir) süre tanır. (Bakara Suresi, 15)

Aslında bu inkarcı insanlar, yukarıdaki ayetlerde bildirildiği gibi kendilerine verilen süreye aldanarak çok büyük bir tuzağa düşmüşlerdir. Hayatları boyunca din ahlakına, Allah’ın elçilerine ve müminlere karşı mücadele etmişler ve bundan dolayı hiçbir karşılık görmeyeceklerini zannetmişlerdir. Oysa bu dünyada ne kadar büyüklenseler de, Allah’ın belirlediği vakitte can verecek ve toprağın altına gömüleceklerdir. Allah kendisiyle övündükleri mallarını yok edecek, bedenleri ise toprağın altında çürüyüp gidecektir. Tüm bunlar kaçınılmazdır, onlar da her insan gibi öleceklerdir. Ölümlü olmaları ve kendilerinden ölümü uzaklaştıramamaları aslında ne kadar aciz bir durumda olduklarının en önemli kanıtıdır.

Ayrıca bu insanlara yaşamları süresince de Allah pek çok zorluk, sıkıntı ve bela vermektedir. Onlar kendilerini üstün zannederken, karşılaştıkları olaylarla aslında ne kadar aciz birer kul olduklarını görürler. Allah Kuran’da bu duruma düşen inkarcılarla ilgili pek çok örnek vermiştir. İlerleyen sayfalarda Kuran’da bahsedilen bu alaycı kişilerden ve uğradıkları sondan söz edilecektir.

İnkarcıların alaylarına sabretmek, müminler için şereftir

Kitabın başından bu yana, tarih boyunca hemen her dönemde inkarcıların iman edenlere alaycı bir yaklaşım içinde olduğundan bahsettik. Ve inkarcıların bu davranışlarının hiçbir sonuç vermeyeceğine de değindik. Ancak bu konuyu biraz daha detaylandırmakta fayda görüyoruz.

Cahiliye toplumunda bir kişiyle alay edildiğinde, ona iftira atıldığında veya bu kişi yapmadığı şeylerle itham edildiğinde, söz konusu kişi bu durumdan üzüntü ve sıkıntı duyar. Bunu bilen cahiliye toplumu insanları da karşılarındaki kişilerin şevkini kırmak, onları zayıflatmak ve yılgınlaştırmak kastıyla bu yöntemi uygularlar. Nitekim müminlere karşı alaycılık silahını kullanmaktaki amaçları da budur. Ancak inkarcıların müminlere karşı umdukları neticeyi almaları asla mümkün olmaz. Çünkü inkarcıların alaycı tavırlarıyla, sözleriyle, asılsız ithamlarıyla karşılaşmak müminlerin zaten bekledikleri bir durumdur. İnkarcıların bu şekilde davranacakları Kuran’da müminlere bildirilmiş ve müminler bu duruma karşı uyarılmışlardır:

Andolsun, mallarınızla ve canlarınızla imtihan edileceksiniz ve sizden önce kendilerine kitap verilenlerden ve şirk koşmakta olanlardan elbette çok eziyet verici (sözler) işiteceksiniz. Eğer sabreder ve sakınırsanız (bu) emirlere olan azimdendir. (Al-i İmran Suresi, 186)

Görüldüğü gibi Allah müminleri böyle bir duruma karşı kesin olarak uyarmıştır. Dolayısıyla inkar edenlerin onlarla alay etmeleri, müminlerin imanlarının açık bir göstergesidir. Bu nedenle Allah’a iman eden bir insan böyle bir olayla karşılaştığında değil üzülmek, aksine sevinir ve hatta Allah’ın vaadinin gerçekleşmesi dolayısıyla kişinin imanının arttığı görülür. Yani inkarcıların müminlerle alay etmeleri, sanıldığı gibi onların aleyhine bir olay değildir. Tam tersine Allah’ın yarattığı her olay gibi onların hayrınadır. Onların ahlaklarındaki üstünlüğü, imanlarındaki derinliği ve ahiretteki derecelerini artıran bir olaydır.

Şu halde müminlerin din ahlakından uzak insanların alaycı tavırları karşısında üzülmeleri de söz konusu olamaz. Bu tavırlar ancak onlar için bir rahmettir ve müminler gösterdikleri sabır sayesinde Allah’ın rızasını ve cennetini umarlar. Başka bir ayetinde Allah müminlere böyle bir durum karşısında sabretmeleri gerektiğini şöyle bildirmiştir:

Onların demelerine karşı sen sabret ve onlardan güzel bir ayrılma tarzıyla (düşünce ve eylem bakımından köklü bir tutum) ile kopup-ayrıl. (Müzemmil Suresi, 10)


Bununla beraber müminlerin şevklerini artıracak bir diğer konu da Allah’ın alay edenlere karşı müminlere yardım edeceğini vaat etmiş olmasıdır. Allah bu gerçeği “Şüphesiz o alay edenlere (karşı) Biz sana yeteriz.” (Hicr Suresi, 95) ayetiyle müjdelemiştir. Kuşkusuz bu, müminler için çok güven verici bir durumdur. Kuran ahlakını yaşamayan insanlar müminlere kendilerince zarar vermek için her ne yaparlarsa yapsınlar amaçlarına ulaşmaları mümkün değildir. Yaptıkları herşey müminlerin lehinedir. Çünkü bir ayette haber verildiği gibi; “… Allah, kafirlere mü’minlerin aleyhinde kesinlikle yol vermez.” (Nisa Suresi, 141) Allah başka ayetlerinde de müminlere olan desteğini şöyle haber vermiştir:

… Şüphesiz, doğruluk (rüşd) sapıklıktan apaçık ayrılmıştır. Artık kim tağutu tanımayıp Allah’a inanırsa, o, sapasağlam bir kulpa yapışmıştır; bunun kopması yoktur. Allah, işitendir, bilendir. Allah, iman edenlerin velisi (dostu ve destekçisi)dir. Onları karanlıklardan nura çıkarır; inkar edenlerin velileri ise tağuttur. Onları nurdan karanlıklara çıkarırlar. İşte onlar, ateşin halkıdırlar, onda süresiz kalacaklardır. (Bakara Suresi, 256-257)

Ayrıca şunu da belirtmekte fayda vardır: Müminler inkarcıların her türlü yakıştırmalarından uzak, çok üstün ve yüksek ahlaklı insanlardır. Bu güzel hallerinin karşılığını ise dünyada ve ahirette alırlar. Dünyada kendileriyle alay edilmesi ise müminlerin üstünlüğünü, faaliyetlerinin gücünü ve inkarcılar üzerindeki etkileyiciliklerini gösterir. Bu, aynı zamanda halk arasında yaygın olan “meyve veren ağaç taşlanır” sözünün de bir örneğidir.

Onların fikri yöndeki gücünü, üstün ahlakını gören inkarcılar, müminlerin yolunu kesmeye, onları iftira ve yalanlarla karalamaya çalışırlar. Çünkü müminlerin dünyaya dirlik ve düzen getireceğini bildikleri için, kendilerince önceden tedbir alıp bunu engellemek için uğraşırlar. Örneğin müminlerin Kuran ahlakını anlatmalarını, insanları bu konuda aydınlatmalarını alaya alırlar. Veya onların Allah’ın varlığının delillerini duyurmak için yaptıkları faaliyetlerle alay ederler. İşte tüm bunları yapmaktaki amaçları, Allah’ın Kuran’da bildirdiği gibi “hakkı batıl ile geçersiz kılma” istekleridir. (Kehf Suresi, 56) Ancak Allah Kuran’da Müslümanlara şöyle müjde vermiştir:

De ki: “Hak geldi, batıl yok oldu. Hiç şüphesiz batıl yok olucudur.” (İsra Suresi, 81)

Hayır, Biz hakkı batılın üstüne fırlatırız, o da onun beynini darmadağın eder. Bir de bakarsın ki, o, yok olup gitmiştir. (Allah’a karşı) Nitelendiregeldiklerinizden dolayı eyvahlar size. (Enbiya Suresi, 18)

Alaycı insanların ahirette görecekleri karşılık

D inlerini bir oyun ve eğlence konusu edinen, kutsal değerlere karşı akılsızca alaycı bir tavır gösteren insanların aldığı karşılık yalnızca dünyadaki ile sınırlı kalmaz. Kuran’da bildirildiği gibi onları asıl olarak ahiret karşılığı beklemektedir. Allah nasıl müminleri cennet ile müjdeliyorsa aynı şekilde inkarcıları da azapla tehdit etmektedir.

Herkesin, dünya hayatında yaptıklarından dolayı tek tek hesaba çekileceği din günü geldiğinde, bu insanlar elbette büyük bir pişmanlık yaşayacaklar ve dünyadayken işledikleri suçların karşılığını da  mutlaka alacaklardır. İşte o gün asıl kendileri alay edilecek konuma düşeceklerdir. Çünkü onlar bu günleriyle karşılaşacaklarını ummamışlar, azgınca isyankar tutumlarına devam etmişlerdir. Fakat artık kaçabilecekleri bir yer yoktur. Aşağılatıcı azap kendilerini beklemektedir. Bunun sebebi dünyadayken Allah’ın ayetlerini alay konusu edinmiş olmalarıdır. Ancak cehennemde içine düştükleri hal sebebiyle, şimdi asıl alay konusu edilecek olan inkarcıların kendileridir. Kuran’da onların bu durumu şöyle anlatılır:

Ayetlerimizden bir şey öğrendiği zaman, alay konusu edinir. İşte onlar için aşağılatıcı bir azap vardır. Arkalarından cehennem (onları izlemektedir). Kazandıkları şeyler, onlara hiçbir yarar sağlamaz. Allah’tan başka edindikleri veliler de. Onlar için büyük bir azap vardır. (Casiye Suresi, 9-10)

Görüldüğü gibi dünyadayken çirkin bir cesaretle ve pervasızca dini alaya almaya çalışan bu insanlar, farkında olmadan çok büyük bir tuzağa düşerler. Onlar için büyük bir azap hazırlanmıştır ve Allah dünyadayken yaptıkları herşeyi kendi aleyhlerine döndürmüştür. Dinle ve müminlerle alay etmek suretiyle yapmış oldukları kötülükler kendilerine isabet etmiştir. Böylelikle üstün olmak isterken, büyüklük iddiasında bulunurken son derece küçük bir konuma düşmüşlerdir. Allah pek çok ayetiyle bu acı sonu insanlara hatırlatmıştır:

Kazandıkları kötülükler, kendileri için açığa çıkmıştır ve alay konusu edindikleri şey de kendilerini çepeçevre kuşatmıştır. (Zümer Suresi, 48)

Böylece işledikleri kötülükleri kendilerine isabet etti ve alaya aldıkları şey, kendilerini sarıp-kuşatıverdi. (Nahl Suresi, 34)

Dünya hayatında alaycılığı seçenler, Allah’ın ayetleriyle, elçileriyle ve müminlerle alay edenler yaptıklarının karşılığı olarak cehennem ateşiyle kuşatılacaklardır. Böylece dine karşı gösterdikleri alaycı tavrın acı karşılığını göreceklerdir. İbret verici bir diğer konu ise, bu insanlar için hazırlanan cehennem azabının sonsuz oluşudur. Çünkü onlar nasıl ahireti ve hesap gününü göz ardı ederek unuttularsa, din günü geldiğinde de onlar göz ardı edilecekler ve Allah’ın rahmetinden uzak tutulacaklardır. Kuşkusuz bu, bir insanın karşılaşabileceği en korkunç sondur. Bu gerçek Kuran’da şöyle anlatılır:

Onların yaptıkları şeylerin kötülüğü kendileri için açığa çıktı ve alay konusu edindikleri de onları sarıp-kuşattı. Denildi ki: “Bugününüzle karşılaşmayı unuttuğunuz gibi, Biz de sizi bugün unutuyoruz. Barınma yeriniz ateştir. Ve sizin için hiçbir yardımcı yoktur.” “Bunun nedeni şudur: Çünkü siz Allah’ın ayetlerini alay konusu edindiniz; dünya hayatı da sizi aldattı.” Böylece ne ordan (ateşten) çıkarılırlar, ne (Allah’tan) hoşnutluk dilekleri kabul edilir. (Casiye Suresi, 33-35)

MÜMİNLER DE AHİRETTE İNKARCILARLA ALAY EDECEKLERDİR

Bu bölüme dek inkarcıların, müşriklerin, münafıkların ya da din ahlakını yaşamayan insanların, kibirleri nedeniyle dinle, ayetlerle, elçilerle ve müminlerle alay ettiklerinden, dahası bunu alışkanlık haline getirdiklerinden söz edildi. Gerçekten de tarih boyunca cahiliye insanları kendilerince müminlere sıkıntı vermek, onların şevklerini kırmak, mücadelelerinde onları olumsuz yönde etkilemek kastıyla alaycılık silahına sarılmışlardır. Ancak onların hesap etmedikleri çok önemli bir gerçek vardır. Zamanı geldiğinde müminler de onlarla alay edeceklerdir.

Tüm insanların dünyadayken yaptıklarıyla hesaba çekileceği hesap günü gerçekleşeceği kesin olan bir vaattir. O gün hiçbir insan için geri dönüş imkanı yoktur ve herkes yaptıklarının karşılığını eksiksiz olarak alacaktır. İşte o gün geldiğinde Allah’a ve elçisine bağlı olan, onların gösterdiği yoldan ilerleyenler yani müminler, Allah’ın onlar için yarattığı nimetlerle dolu cennete girecekler ve Allah’ın dilemesi dışında sonsuza dek orada kalacaklardır. Allah’a ve elçisine isyan eden, O’nun diniyle ve elçileriyle alay eden, inananları alaycı sözlerle ve hakaretlerle incitmeye çalışan kişiler ise her türlü azabın olduğu cehenneme girecekler ve “bütün zamanlar boyunca” onun içinde kalacaklardır. Dolayısıyla o gün de müminlerin inkarcılarla alay edeceği gün olacaktır. Çünkü onlar müminlerle alay ederken bu yaptıklarından dolayı hesap vereceklerini ve bunun sonucunda sonsuza dek cezalandırılacaklarını düşünmemişlerdir. Yalnızca dünya hayatını yaşayacaklarını, tekrar dirilmeyeceklerini zannetmişler, ahiretin varlığını ya inkar etmişler ya da uzak görmüşlerdir. Bunlardan dolayı cezalandırılabileceklerini ise hiç akıllarına getirmemişlerdir. Kendilerine hatırlatıldığında hatırlatanlarla da alay etmişlerdir. Bununla da kalmamış, din ahlakını yaşayan, Allah’a teslim olan, Kuran’daki güzel ahlak sistemini benimseyen insanlara da cephe almışlar, her fırsatta onlara alaylı ifadelerle saldırmışlardır. Fakat ahiret günü geldiğinde müminlerin doğru yolda oldukları anlaşılmış, asıl alay konusu olanların ise inanmayanlar olduğu ortaya çıkmıştır. Çünkü bu şekilde davranarak yalnızca kendilerine kötülük yapmışlar ve  kendi sonsuz hayatlarını mahvetmişlerdir.

Allah’ın cehennemde vereceği azap çok şiddetli olacağı için daha önce yaşamadıkları büyüklükte sıkıntılar ve azaplar kendilerini beklemektedir. Buna karşın müminler ise benzeri görülmemiş bir güzellik ve nimetle ödüllendirilecektir. İnkarcıların dünya hayatındayken “pervasızca” alay ettikleri o insanlar, sonsuza kadar nimet yurdu olan cennetlerde ağırlanacaklardır. Her iki taraf da birbirini görecek ve Allah’ın adaletine şahit olacaklardır. Kuran’da o günkü ortam şöyle tarif edilmiştir:

Artık bugün, iman edenler, kafir olanlara gülmektedirler. Tahtlar üzerinde bakıp-seyretmek suretiyle. Nasıl, kafir olanlar, işlediklerinin ‘feci karşılığını gördüler mi?’ (Mutaffifin Suresi, 34-36)

Ancak bir kez daha belirtmek gerekir ki, o gün Allah’ın adaleti tam olarak tecelli edecektir. Çünkü Allah bu insanlara dünyada öğüt alabilecekleri bir süre vermiş, onları ahiretin ve hesap gününün yakınlığı ile uyarmıştır. Ancak onlar buna rağmen vicdanlı davranmamış ve alaycılığa devam etmişlerdir. Kuran’da bu gerçek şöyle bildirilir:

Andolsun, Biz onları, sizleri kendisinde yerleşik kılmadığımız yerlerde (size vermediğimiz güç ve iktidar imkanlarıyla) yerleşik kıldık ve onlara işitme, görme (duygularını) ve gönüller verdik. Ancak ne işitme, ne görme (duyuları) ve ne gönülleri kendilerine herhangi bir şey sağlamadı. Çünkü onlar, Allah’ın ayetlerini inkar ediyorlardı. Alay konusu edindikleri şey, onları sarıp-kuşattı. (Ahkaf Suresi, 26)

Görüldüğü gibi kendilerine dünyada birçok fırsatlar verilen bu insanlar bunu iyi kullanmadıkları ve alaycı tavırlarına devam ettikleri için bu vicdansızlıklarının cezasını çekmeye mahkumdurlar.

Müminlerle alay eden bu insanlar ahirette müminlerden yana çok büyük bir şaşkınlık yaşayacaklardır. Kendileri yaptıkları dolayısıyla cehenneme gönderildiklerinde dünyadayken yanlış yolda olduklarını zannettikleri müminleri de orada görmek isteyeceklerdir. Ve işte o an nasıl bir aldanış içinde olduklarını fark edeceklerdir. Onlar müminlere gülerken ve onlarla alay ederken bir anda kendileri küçük konuma düşmüş ve alay edilecek hale gelmişlerdir. Aşağıdaki ayette onların bu acınacak halleri şöyle anlatılır:

Ve derler ki: “Bize ne oluyor ki, kendilerini şerir (kötü)lerden saydığımız adamları göremiyoruz.” Biz onları bir alay konusu edinmiştik; yoksa gözler mi onlardan kaydı?” Bu, cehennem halkının birbiriyle çekişmesi kesin bir gerçektir. (Sad Suresi, 62-64)

Müminlerin cennette olması inkar edenlere büyük bir darbe olur. Çünkü cennet Allah’ın müminler için hazırladığı, içinde sonsuza dek kalınacak olan mükemmel bir ortamdır. Orada nimetlerin her türlüsü vardır. Bu olağanüstü ortam inkarcılara gösterildiğinde, müminlerin böyle güzel bir yerde ağırlanmasından dolayı büyük şaşkınlık yaşarlar. Oysa herkes sadece dünya hayatında yaptığının karşılığını almıştır. Allah Kuran’da haklının haksızdan ayrılacağı o büyük günü şöyle tarif eder:

(O gün) Zalimleri kazandıkları dolayısıyla korkuyla titrerlerken görürsün; o (yaptıkları) da üstlerine çöküvermiştir. İman edip salih amellerde bulunanlar ise, cennet bahçelerindedirler. Rableri Katında her diledikleri onlarındır. İşte büyük fazl (nimet ve üstünlük) budur. (Şura Suresi, 22)


Böylelikle Allah zamanı geldiğinde hem dünya hayatında müminlerle alay eden inkarcılara yaptıklarının karşılığını verir, hem de müminleri sabretmeleri dolayısıyla mükafatlandırır. Allah Kuran’da bu gerçeği şöyle bildirir:

Kimin tartısı hafif gelirse, işte onlar da kendi nefislerini hüsrana uğratanlar, cehennemde de ebedi olarak kalacak olanlardır.
Ateş, onların yüzlerini yalayarak yakar da onun içinde onlar, (etleri sıyrılmış olarak sırıtan) dişleriyle kalıverirler.
Ayetlerim size okunuyorken, yalanlayanlar sizler değil miydiniz?
Dediler ki: “Rabbimiz, mutsuzluğumuz bize karşı üstün geldi, biz  sapan bir topluluk imişiz.”
“Rabbimiz, bizi (ateşin) içinden çıkar, eğer yine (inkara) dönersek, artık gerçekten zalim kimseler oluruz.”
Der ki: “Onun içine sinin ve Benimle söyleşmeyin.”
“Çünkü gerçekten Benim kullarımdan bir grup: “Rabbimiz, iman ettik, Sen artık bizi bağışla ve bize merhamet et, Sen merhamet edenlerin en hayırlısısın, derlerdi de,”
“Siz onları alay konusu edinmiştiniz; öyle ki, size Benim zikrimi unutturdular ve siz onlara gülüp duruyordunuz.”
“Bugün Ben, gerçekten onların sabretmelerinin karşılığını verdim. Şüphesiz onlar, ‘kurtuluşa ve mutluluğa’ erenlerdir.” (Müminun Suresi, 103-111)